मार्च २०२५ मध्ये, ऑस्ट्रेलियात आमच्या मुलीला भेटायला गेलो असताना, मी आणि माधवीने आहार सुरू केले. मे महिन्यात यूट्यूब ब्राउझ करत असताना, माधवीला डॉ. दीक्षित यांची जीवनशैली आणि ९०-दिवसांचे आव्हान दिसले.
या संकल्पनेमागची साधी आणि शास्त्रशुद्ध भूमिका आम्हाला आवडली आणि आम्ही ही जीवनशैली अंगीकारण्याचा निर्णय घेतला.
आम्ही मनातल्या मनात विचार केला, “आम्ही तसाही हा आहार पाळतच आहोत, मग त्यांच्याशी संपर्क साधून आपण या आव्हानात अधिकृतपणे सहभागी होऊ शकतो का, हे का पाहू नये?” म्हणून, आम्ही चौकशी केली.

मला नवीनतम अहवाल मागण्यात आला. माझ्याकडे ३० ऑगस्ट २०२४ रोजीचा एक अहवाल होता. मी तो त्यांना पाठवला. मी त्यांना सांगितले की, मी जूनमध्ये भारतात परतल्यावर त्याची चाचणी करून पुन्हा अहवाल पाठवीन. त्यांनी आम्हा दोघांना आणि आमच्या मुलीला या चॅलेंज मध्ये समाविष्ट केले.

तुम्ही जे करता, तेच तुम्हाला मिळते.
तुम्हाला आधी काय करावे लागेल…….. ही म्हण मनात आली.

हे ९० दिवस माझ्या आयुष्यातील एक उत्तम काळ होता. ही पद्धत केवळ व्यावहारिकच नव्हती, तर आत्मविश्वास वाढवणारीही होती. दिवसातून फक्त दोनदा खाणे, अन्नाबद्दलची जागरूकता आणि शिस्त यांमुळे सकारात्मक बदल घडले. हा केवळ खाण्याच्या सवयींमधील बदल नव्हता, तर मानसिकतेतील एक आमूलाग्र बदल होता.