मी टाइप-२ मधुमेह, उच्च रक्तदाब, वाढते वजन आणि वाढत्या कमरेच्या घेरामुळे त्रस्त होतो. ही याच जीवनशैलीसोबतची माझी दुसरी यशोगाथा आहे. २०१९ ते २०२३ या काळात मी पूर्णपणे औषधांपासून दूर होतो. पण माझ्या निष्काळजीपणामुळे मी पुन्हा पूर्वीच्या स्थितीत आलो. मला DRCC पुणे टीममार्फत डॉ. दीक्षित जीवनशैलीच्या ९० दिवसांच्या चॅलेंजची माहिती मिळाली.
जुन्या चुका पुन्हा करायच्या नाहीत, असा मी पूर्ण निर्धार केला. सुरुवातीला माझ्याही मनात शंका होत्या, पण मी लक्ष केंद्रित ठेवले. मी प्रामाणिकपणे शिस्त पाळली — जेवणाची नोंद ठेवणे, अपडेट्स शेअर करणे, नियमित व्यायाम करणे आणि ग्रुप अॅडमिन्सनी दिलेल्या सूचनांचे पालन करणे. पहिल्या काही आठवड्यांतच वजनकाटा माझ्या बाजूने वागू लागला, कपडे सैल वाटू लागले आणि ऊर्जा पातळीत लक्षणीय सुधारणा जाणवली.
आठवडे पुढे जात असताना परिणाम अधिक समाधानकारक आणि मोजण्याजोगे होत गेले. रक्तातील साखरेचे प्रमाण सातत्याने सुधारले, इन्सुलिन संवेदनशीलता सामान्य झाली, कमरेचा घेर कमी झाला आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे सुधारलेल्या परिणामांमुळे आत्मविश्वासात मोठी वाढ झाली. हे सर्व कोणत्याही क्रॅश डाएट, सप्लिमेंट्स किंवा अतिशय कठीण व्यायामाशिवाय — फक्त सातत्य आणि योग्य जीवनशैलीतील बदलांमुळे शक्य झाले.
चॅलेंजच्या शेवटी, आकडेवारी अभिमानाने पुढील परिणाम दर्शवत होती:
* एचबीएवनसी: ७.३०% → ५.९०%
* वजन: ७९.० किलो → ७३.५ किलो
* कमरेचा घेर: ९५ सेमी → ९१ सेमी
* फास्टिंग इन्सुलिन: ४.६५ IU/ml पर्यंत सुधारणा, ज्यामुळे इन्सुलिन संवेदनशीलता अधिक चांगली झाल्याचे दिसून आले.
या सुधारणांच्या आधारावर, एप्रिल २०२६ च्या सुरुवातीला माझ्या डॉक्टरांनी माझी बीपीची औषधे बंद केली. तसेच एचबीएवनसी मध्ये सातत्याने सुधारणा झाल्यामुळे DRCC पुणेच्या डॉ. स्वाती मॅडम यांनी माझी मेटफॉर्मिन गोळीही बंद केली. म्हणजेच, या ९० दिवसांच्या कार्यक्रमाच्या शेवटी मला अक्षरशः औषधांपासून स्वातंत्र्य मिळाले.
माझ्यासाठी सर्वात मोठी जाणीव म्हणजे जीवनशैलीतील शिस्त परिणामकारक असते; पण आपण तिचा आदर केला तरच. या चॅलेंजमुळे मला माझ्या खाण्याच्या इच्छा, दिनचर्या आणि मानसिकतेवर पुन्हा नियंत्रण मिळवता आले. आता मला समजले आहे की आरोग्य ही एकदाच मिळवण्याची गोष्ट नसून आयुष्यभराची बांधिलकी आहे.
डॉ. दीक्षित, डॉ. स्वाती, संपूर्ण DRCC पुणे टीम आणि विशेषतः वॉरिअर्स ग्रुपच्या अॅडमिन कविता मेहेंदळे आणि मीनल डोणगावकर यांचे मार्गदर्शन, प्रोत्साहन आणि सततच्या पाठिंब्यासाठी मनःपूर्वक आभार. या प्रवासाने पुन्हा एकदा सिद्ध केले की योग्य जीवनशैली आणि योग्य हेतू असेल, तर पुनरागमन नेहमीच शक्य असते.