मार्च २०२५ मध्ये माझे वजन १०२ किलोग्रॅम होते. फक्त वाढलेले वजनच नव्हे, तर थकवा आणि आत्मविश्वासाचा अभावही माझ्यासोबत होता. त्या क्षणी मी बदल स्वीकारण्याचा निर्णय घेतला—क्षणिक फॅड्स किंवा टिकून न राहणाऱ्या पद्धतींऐवजी, साधेपणा, शिस्त आणि सातत्य देणाऱ्या डॉ. दीक्षित जीवनशैलीला पूर्ण मनापासून स्वीकारण्याचा निर्धार केला.
मी माझ्या जीवनशैलीनुसार हा दिनक्रम तयार केला. दुपारी १२ वाजता माझा पहिला आहार हा पौष्टिकतेचा उत्सव असायचा—पोळी, विविध भाज्या, ताजे सॅलड आणि अंड्यांचा समावेश. रात्री ८ वाजता दुसरा आहार हलका पण समाधानकारक असायचा—बहुतेक वेळा मासे आणि सॅलड, ज्याने दिवसाची सुंदर सांगता व्हायची.
माझी सकाळ अत्यंत महत्त्वाची होती. मी सूर्योदयासोबत उठत असे, काळी कॉफी घेत असे आणि पहिल्या जेवणापर्यंत फक्त पाणीच पित असे. सकाळी ९ वाजता मी जिममध्ये जात असे, जिथे मी स्ट्रेंथ ट्रेनिंग आणि कार्डिओ यांचा समतोल साधत होते. यामुळे केवळ शरीरच नव्हे, तर मानसिक ताकदही वाढली.
प्रवासाच्या वेळी कधी कधी माझ्या शिस्तीची परीक्षा होत असे. काही दिवस मी तीन वेळा जेवण केले, पण लगेचच पुढच्या दिवशी पुन्हा दोन वेळच्या आहाराच्या शिस्तीत परत येत असे. हा प्रवास अचानक किंवा नाट्यमय नव्हता. माझे वजन हळूहळू, सातत्याने आणि जाणीवपूर्वक कमी होत गेले—महिन्यागणिक एक शांत बदल घडत होता.
मी याआधी अनेक आहारपद्धतींचा प्रयत्न केला होता, ज्या चमत्कार होण्याचे आश्वासन देत होत्या, पण त्यात टिकून राहणे कठीण होते. मात्र, डॉ. दीक्षित जीवनशैली वेगळी ठरली—ती सोपी, सातत्यपूर्ण आणि लवचिक होती. ती शिक्षा नव्हती, तर एक जीवनशैली होती.
दररोजच्या आयुष्यात शिस्त आणत मी एका वर्षात १३ किलोग्रॅम वजन कमी केले. हे फक्त वजनकाट्यावरचे आकडे नव्हते, तर संयमाचा विजय, साधेपणाची ताकद आणि खरा बदल हा घाईने नव्हे, तर सातत्याने घडवला जातो याची जाणीव होती.